Dit verhaal gaat niet over wat je overkomt, maar over wat je kiest wanneer het leven je stilzet. In dit persoonlijke relaas deelt Béatrice Boots hoe hoogsensitiviteit, angst, trauma en rouw haar niet klein hielden, maar haar juist wakker maakten. Het is het verhaal van een overval die alles veranderde, en van de moed om daarna opnieuw voor het leven te kiezen. Lees dit niet alleen als haar verhaal, maar ook als een uitnodiging om te voelen waar jij misschien zelf toe wordt geroepen. Vrijheid begint zelden met zekerheid, maar altijd met kiezen.
Het verhaal van Béatrice Boots
Als kind was ik een vrolijk, sociaal en hoogsensitief meisje. Ik voelde stemmingen feilloos aan en zag lagen in mensen en situaties die anderen vaak misten. Tegelijkertijd had ik leerproblemen. Door een lui oog en een gebrekkige samenwerking tussen mijn linker- en rechterhersenhelft was leren ingewikkeld. Mijn Cito-score was laag en het schoolsysteem leek niet voor mij gemaakt. Toch was er één meester op de basisschool die door dat beeld heen keek. Hij zag mijn intelligentie en gaf me een kans, waardoor ik naar de havo mocht.
Ik voelde me sociaal niet op mijn plek
Binnen mijn familie werd ik ‘wijs’ genoemd. Ik voelde dingen aan en doorzag situaties op een manier die daar werd gewaardeerd. Buiten die veilige omgeving voelde dat anders. Ik wist dingen en zei dingen die vaak raak waren en als raar gezien werden. Op de havo voelde ik me sociaal niet op mijn plek. Ik vond weinig aansluiting, moest keihard werken om bij te blijven en voelde me vaak anders. Soms was ik ronduit eenzaam, niet omdat ik niemand om me heen had, maar omdat ik mezelf niet echt durfde te laten zien. Dat gevoel van anders-zijn werd een stille onderstroom in mijn leven.
Creativiteit als ademruimte
Wat mij in die jaren overeind hield, waren mijn wilskracht, mijn nieuwsgierigheid en mijn creativiteit. Een belangrijke doorbraak kwam toen ik tekenen als eindexamenvak mocht kiezen. In een klein groepje van zes leerlingen werd ik voor het eerst echt gezien. Mijn filosofische en analytische gedachten mochten bestaan. Daar kon ik ademen. Het was een plek waar ik niet hoefde te bewijzen dat ik slim genoeg was, maar waar ik simpelweg mocht zijn, precies zoals ik was.
Fotografie als eerste vorm van vrijheid
Vanaf mijn achtste speelde fotografie een grote rol in mijn leven. Samen met mijn vader bracht ik uren door in de doka om zwart-witfoto’s te ontwikkelen. De camera werd een manier om de wereld te begrijpen en vast te leggen zoals ik haar ervoer. Het voelde logisch om later naar de School voor Fotografie in Den Haag te gaan. Ik werkte hard en veroverde mijn plek, maar diep vanbinnen wist ik dat ik nog niet klaar was met leren en ontdekken.
Studeren en twijfelen in Amsterdam
Na een staatsexamen vwo verhuisde ik naar Amsterdam om Frans en Culturele Studies te studeren. In die periode begon een hardnekkige overtuiging steeds terug te komen: wat heb ik de wereld eigenlijk te bieden? Ik deed mee aan een experiment genaamd Noppes, waarin diensten werden uitgewisseld zonder geld. Waar anderen enthousiast waren over hun bijdrage, voelde ik vooral schaamte en onzekerheid. Ik geloofde dat ik geen talenten had en al helemaal niet dat ik ooit iets zou vinden waar ik gelukkig van werd én geld mee kon verdienen.
De façade van sterk zijn
Aan de buitenkant leek alles in orde. Ik studeerde hard, deed altijd meer dan mijn best en zette een stoere houding neer. Vanbinnen speelde zich een heel ander verhaal af. Ik probeerde mijn kwetsbaarheid te verbergen en hield ook mijn rebelsheid klein. Ik wilde geen huisje-boompje-beestje en had op dat moment geen kinderwens, wat in die tijd ongebruikelijk was. Om de innerlijke spanning te verzachten ging ik veel uit, dronk en rookte ik. Het waren manieren om niet te hoeven voelen hoe onzeker ik me werkelijk voelde.
De roep naar een groter leven
De roep naar avontuur kwam niet in één keer, maar in stappen. Als kind was ik honkvast en had ik behoefte aan zekerheid terwijl ik via het wildlife spel de wereld over reisde naar verre oorden. Zo rekte ik mijn wereld langzaam op. Op mijn zeventiende ging ik alleen naar Grenoble, naar de ouders van een vriendje. Dat voelde als een eerste bewijs dat ik meer kon dan ik dacht. Er groeide een verlangen naar een groter, vrijer leven, ook al wist ik nog niet hoe ik dat moest vormgeven.
Parijs als spiegel van mijn potentieel
Tijdens mijn studie kreeg ik via via een stageplek in Parijs, in het Musée d’Orsay. Ik werkte in de bibliotheek op de bovenste verdieping met uitzicht op de Seine. Ik hielp mee aan exposities, fietste naar het Louvre en kon musea gratis bezoeken. Ik woonde in de Marais, vlak bij het Picasso Museum, en sprak tijdens lunches met collega’s over kunst en maatschappij. Voor het eerst voelde ik me volwassen en op mijn plek. Het anonieme Parijse leven gaf me ruimte en vrijheid.
Hoewel Parijs als een thuiskomen voelde, wist ik dat het tijdelijk was. Mijn verlangen reikte verder dan één stad. Ik wilde meer wereld zien, meer experimenteren en meer spelen. Terug in Amsterdam sloeg de twijfel opnieuw toe. Het einde van mijn studie kwam in zicht en ik was doodsbang voor de ‘echte wereld’. Ik was ervan overtuigd dat ik als imposter door de mand zou vallen en dat mensen zouden ontdekken dat ik niet slim genoeg was voor een echte baan.
Bang voor het leven
Achteraf zie ik dat ik niet bang was voor de dood, maar voor het leven. Voor verantwoordelijkheid, voor financiële zelfstandigheid en voor ruimte innemen. Die angst had diepe wortels in mijn schoolervaringen en mijn overtuiging dat ik niet paste. Ik verlangde naar reizen, naar kunst en naar vrijheid, maar durfde die stap nog niet volledig te zetten. De spanning uitte zich in destructief gedrag zoals roken, drinken en vluchtige relaties. Het was een periode van innerlijke stilstand, vlak voordat alles zou kantelen.
De overval die alles stilzette
Op donderdagavond 19 januari 1997 werkte ik in een schoenenwinkel in de St. Luciensteeg, de straat waar ik woonde. Aan het einde van mijn dienst werden mijn collega en ik terug de winkel ingeduwd, met de vuilniszakken nog in onze handen. Er werd een pistool op mijn hoofd gericht. Alles ging in slow motion. We werden gedwongen naar de kassa, de kelder en de kluis te gaan. Daarna volgde een zwart gat in mijn herinnering. In één moment kwam mijn leven abrupt tot stilstand.
Leven na het trauma
De periode na de overval was intens en ontwrichtend. Ik had nachtmerries, voelde me leeg en kon me nauwelijks concentreren. Ik durfde amper naar buiten en zette mijn studie tijdelijk on hold. Relaties vervaagden en mijn systeem leek op slot te gaan. Toch zag ik in die periode ook helder wie er werkelijk voor me waren en wie niet. Het trauma trok als een mist door alles heen, maar het dwong me ook om eerlijk te kijken naar hoe ik leefde en wat ik werkelijk wilde.
De confronterende waarheid
Na maanden van nauwelijks functioneren zei een manager uit de winkel iets dat alles veranderde. Ze zei dat ik het zelf moest doen en verantwoordelijkheid moest nemen. Het was geen zachte boodschap, maar ze kwam precies op het juiste moment. Die woorden haalden me uit mijn slachtofferrol en brachten mijn moed terug. De waarheid die ik moest horen was simpel en confronterend: het is aan mij. Dat inzicht werd het begin van beweging en verandering.
Angst meenemen en toch bewegen
Ik voelde helder dat als ik me niet veilig voelde in mijn eigen stad, ik net zo goed kon gaan reizen. Ik begon klein door weer naar buiten te gaan en vertrouwde plekken op te zoeken. Ik duwde mijn angst niet weg, maar nam haar mee. Ik besloot mijn scriptieonderzoek niet uit boeken te halen, maar uit het leven zelf, en ging Tunesische studenten interviewen. Die keuze was niet alleen academisch, maar existentieel. Het was mijn manier om weer deel te nemen aan het leven.
Vrijheid, grenzen en vertrouwen
In Noord-Afrika ontdekte ik dat vrijheid niet vrijblijvend is. Vrijheid vraagt grenzen en zelfrespect. Het leven daar bracht uitdagingen, maar ze voelden lichter dan wat ik in Amsterdam had ervaren. Mijn leven begon weer te stromen. Ik vertrouwde erop dat er altijd genoeg zou zijn, ook financieel. Dat vertrouwen werd bevestigd door kleine menselijke verbindingen, bondgenoten en mijn eigen creativiteit. De overval verdween niet, maar bepaalde niet langer mijn beweging.
Dood, rouw en wedergeboorte
In 2018 werd ik opnieuw diep geraakt toen een vriendin en collega door zelfdoding uit het leven stapte. Ik zou bij haar logeren in Parijs, vlak voor een tour die ik organiseerde. De avond van mijn aankomst besloot zij haar leven te beëindigen. Die gebeurtenis confronteerde me opnieuw met de kwetsbaarheid van het bestaan. Na haar overlijden had ik telepathisch contact met haar, een van mijn gaven. Het voelde als een laatste uitnodiging om volledig voor het leven te kiezen, hier en nu.
Wie ik vandaag ben en waar ik voor sta
Vandaag sta ik sterk en omarm ik het leven met alles wat het bevat, met uitdagingen en kansen. Ik maak vrije keuzes, ook binnen een lange relatie waarin verlangens soms verschillen en afgestemd mogen worden. Ik draag een grote droom en een missie: vrouwen helpen om voor hun waarde te gaan staan, hun zichtbaarheid te claimen en hun diensten te verkopen voor prijzen die kloppen. Ik help klanten met mooie missies om te stralen, niet kleiner en niet stiller, maar precies op hun plek.
De overtuiging die ik leef
De overtuiging die ik nu leef is misschien wel het meest helende: mijn waarde hangt niet af van wat ik doe of hoeveel ik verdien. Ik ben waardevol, altijd. Of je nu vluchteling bent of miljonair, waarde is geen prestatie. Je mag leven volgens jouw voorwaarden. Je mag gezien en gehoord worden. Ik ben trots op mijn reis als heldin, op mijn hoogsensitiviteit en op het inzetten van talenten en gaven die er altijd al waren. En ik ben trots op mijn reis van kunstenaar tot succesvol ondernemer. En vooral ook op mijn klanten.
Omringd door dappere vrouwen
Ik had het geluk op te groeien met dappere vrouwen om mij heen. Mijn moeder is een dappere vrouw, en mijn oma was dat minstens zozeer. Beiden gingen zij alleen op reis in een tijd waarin dat allesbehalve vanzelfsprekend was. Mijn moeder was begin twintig toen zij, begin jaren zestig, in haar eentje naar Parijs vertrok.
Mijn oma stapte in de jaren vijftig uit het klooster omdat ze te rebels was en kreeg daarna, tussen haar 38e en 45e, vier kinderen. Ze reisde alleen met de trein, koos haar eigen pad en nam ruimte voor zichzelf, terwijl mijn opa met liefde het huishouden, de kinderen en zijn groentetuin verzorgde. Hij was als een moderne huisman, zijn tijd ver vooruit.
Mijn moeder heeft mij altijd aangemoedigd om mijn eigen weg te gaan, en dat doet zij overigens nog steeds. Mijn oma deed dat op haar eigen manier, door haar voorbeeld. In spirit liepen zij met mij mee, en gaven zij mij het vertrouwen om mijn leven te leven op mijn voorwaarden.
Nu is de cirkel rond
Mijn boodschap aan vrouwen die nu vastlopen in angst en twijfel is helder en liefdevol, namelijk schud de conditionering van je af en neem dappere stappen die goed voelen en passen bij wie jij bent. Vrijheid begint niet met zekerheid, maar met kiezen.
Moed betekent voor mij vandaag dat ik mezelf durf te zijn en me kwetsbaar opstel. Angst is niet iets wat weg moet, maar iets waar je doorheen ademt.
Het meisje dat dacht geen talenten te hebben, is uitgegroeid tot een vrouw die zichzelf niet meer hoeft te verbergen. Ze staat. Ze leeft. En ze laat zien dat het ook voor anderen mogelijk is.
♥ Béatrice